Bij 59 procent van de organisaties liggen IT-middelen ongebruikt in de kast

Bereidheid zonder uitrol

Die ongebruikte voorraad wringt met wat werknemers zelf willen. Ruim de helft (58%) staat open voor refurbished apparatuur, maar slechts negentien procent kreeg van de huidige werkgever een refurbished laptop of desktop. Bijna de helft (48%) kreeg juist een nieuw exemplaar. Dat verschil tussen bereidheid en praktijk zien werknemers ook zelf terug in de keuzes van hun organisatie: dertig procent vindt dat er vaker voor gemak dan voor duurzaamheid wordt gekozen, onder jongeren (onder de 35 jaar) zelfs 39 procent. De bereidheid is bovendien geen nieuw gegeven. In de IT-Indicator 2025 gaf driekwart van de werknemers bij kleinere organisaties al aan refurbished apparatuur te accepteren, en vond vier op de tien toen al dat refurbished de standaard zou moeten zijn. Een jaar later blijft de uitrol dus achter bij wat werknemers al langer willen.

Perceptiekloof tussen directie en werkvloer

Hoe duurzaam het IT-beleid is, hangt sterk af van wie je het vraagt. Van alle werknemers noemt 41 procent het beleid ‘redelijk’ of ‘zeer’ duurzaam, maar dat oordeel loopt uiteen langs de lijnen van de organisatie. Bij hoger management noemt bijna een kwart (23%) het IT-beleid ‘zeer duurzaam’, tegenover vier procent op uitvoerend niveau. Ook dat patroon is niet nieuw: in de IT-Indicator 2025 gaf 68 procent van het hoger management aan dat duurzaamheid in de kernwaarden van de organisatie zit, tegenover 29 procent van het uitvoerend personeel.

Wat werknemers over dat beleid te horen krijgen, verschilt eveneens. Ruim een derde (37%) vindt dat er weinig over duurzame IT wordt gecommuniceerd en drie op de tien (28%) weet niet wat er met de apparatuur van vertrekkende collega's gebeurt. Voor een aanzienlijk deel van de werkvloer is duurzaam IT-beleid daarmee vooral iets waar zij weinig zicht op hebben.

Sven van Boxtel (foto), CEO bij Aces Direct: “Het valt op dat, als het om duurzaamheid gaat, de rem niet bij de medewerker zit. De bereidheid om met refurbished apparatuur te werken is er al jaren. Toch belandt er nog altijd hardware in een kast terwijl elders een nieuw exemplaar wordt besteld. Dat is zelden een bewuste keuze, vaker is het een gevolg van het ontbreken van zicht op wat er al ligt en wat er terugkomt als iemand vertrekt. Zodra een organisatie de levenscyclus van apparatuur vastlegt, verandert die voorraad in de kast van restpot naar beschikbaar aanbod. En dat verdient het om benoemd te worden. Want een beleid dat de werkvloer niet kent, kan de werkvloer ook niet steunen.”